Toen mij werd gevraagd om columns te schrijven was ik als het ware vereerd. Nog steeds vind ik het een voorrecht om op het eiland te “mogen” komen en onderdeel uit te maken van het eiland. Over het waarom wil ik het nog graag met jullie hebben.

In deze eerste column wil ik mij vooral voorstellen en de eerste bespiegelingen geven over het eiland.

Zelf woon ik ook op een soort eiland. Een buurtschap van bijna 400 inwoners, van drie kanten ingesloten door onze gastvriendelijke “nachbarn”. Het is dan niet de boot, maar wel 1 weg die naar onze buurtschap leidt.

Met een kleine gemeenschap de boel draaiende houden. Van fanfare tot dijkwacht, van gemeenteraad tot 2 voetbalclubs. Net voor de Sinterkklaasstorm sprak ik met de slager in Nes. Hij zag op Windguru de storm aankomen en voorspelde al dat veel mannen op 5 december paraat moeten zijn om hun eiland in de gaten te houden. De brandweer, de gemeente, de dijkwacht enz. Het geeft goed aan hoe eilanders op elkaar zijn aangewezen om de boel draaiende te houden. En dat vind ik juist zo knap van kleine gemeenschappen. De kracht en inzetbaarheid van zo’n gemeenschap is buitengewoon groot. Het is deze kracht die het eiland door de eeuwen heen de glorie heeft gegeven.

Tante Mien en ome Gerrit, voor mij in die tijd, de helden van Ameland. Sinds mijn geboorte kwam ik al bij hun in Nes. Als je dan die 52 jaar gaat beschrijven, dan betekent dat heel veel zichtbare verandering. Het Ameland voor de rotondes en rondwegen, het gemeentehuis in Nes. Met de Friesland 1,5 uur varen voor de overtocht. Hotel Steinvoorte. Paarden die echt nog voor een redding de zee in gingen. 

Er zijn ook veel dingen het zelfde gebleven. Het aantal inwoners, de 4 dorpen, de iepen en nog steeds een zelfstandige gemeente met steeds meer taken en verplichtingen. Dit in een tijd waar alles schijnbaar veel sneller moet.

Beslissingen kunnen niet wachten het moet door. Het is daar waar de schoen wel eens wringt. In kleine gemeenschappen doet men dingen graag beter afgewogen. Juist om de eeuwenoude balans niet te verstoren. In die balans hebben we iedereen nodig en mag niemand de boot missen.

Dat is lastig bij het nemen van beslissingen die nodig zijn om op de grote boot van de vaart der volkeren de juiste koers te houden. Toch is het juist het oereiland gevoel dat hierin kan helpen, niet bang zijn, stormen trotseren, vertrouwen en er vooral samen voor gaan.

Veel eilanders zullen mij kennen vanuit het aspect duurzaamheid en mijn energie neutrale woning op Roosdûnen. Duurzaamheid is volgens mij de grote ontwikkeling na de industriële revolutie in de 19 e eeuw. Het zal de wereld weer een stukje beter maken.

Duurzaamheid is onlosmakelijk verbonden met “lokale kracht” en kent geen politieke richting. Juist vanuit de kleine gemeenschappen zal deze kracht het eerste tot bloei komen. Niet als proefproject of pilot, of nog meer van dat soort misbruikte kreten. Nee domweg omdat de lokale kracht zeer volwassen hun eigen stappen hierin zullen gaan zetten.

Zelf voor je eigen energie zorgen is de eilanders niet vreemd, dat hebben ze al eeuwen gedaan. Dus is het logisch dat ze dat nu weer gaat lukken. Om toch daarin een advies aan te reiken, dit is niet mogelijk zonder op Ameland fors aan energiebesparing te doen. Verspillen, en dat weten juist eilanders als geen ander, is een zeer slechte maar ook menselijke eigenschap.

In de volgende columns wil ik graag verder mijn visie geven over de wijze van duurzaam energie beheer en recreatieve ontwikkelingen op Ameland.

Hans Huls, januari 2014

6vpva.png4kontour-vastgoed-banner.png3Huize-Miedema.png5sparmanje.jpg7bg-logo1-1.gif2amelanderhistorie.jpg1Kienstrabouwbedrijf.jpg

 

Copyright 2016 De Amelander

Design:Webtool4all