Zoals in mijn vorige stukje al aangegeven hebben we in november weer eens een weekje op Ameland doorgebracht. Er was nu een extra reden om het eiland te bezoeken: de ‘kunstmaand’.

Dat was natuurlijk niet de eerste keer dat we Ameland in die maand bezochten en zeker niet de eerste keer dat we op het eiland waren. Ik denk dat we er nu inmiddels wel zo’n twintig keer geweest zijn.

Als je ouder wordt slijten er vaste gewoonten en bepaalde rituelen in: op de reis naar Holwerd de eerste stop bij Waanders in Staphorst voor koffie met appeltaart; de boot waar we altijd veel te vroeg arriveren (wij zijn nog van de generatie die rekening houdt met een lekke band); de erwtensoep aan boord (we gaan nooit in het hoogseizoen!) en een uitgebreid bad in het ligbad de volgende morgen (er zijn drie dingen die we thuis niet hebben: de zee, het strand en een ligbad).

‘Kunst’ is een rekkelijk begrip. Dat wisten we natuurlijk al maar wordt nog eens duidelijk als we het Kooiroute project gaan bekijken. ‘Kunst in de duinen’. Nou ja, de wandeling door de duinen was erg leuk en de koffie in het meest oostelijke restaurant van het eiland smaakte goed.

Wat ons betreft waren we het meest onder de indruk van de strandtaferelen van Tom Beijl (Atelier 31 in Hollum) en van de huisjes, kerkjes, schuurtjes van Bea van Twillert (Bo Lumen in Ballum). Verder de leuke koppen van Ton Bouchier en de foto’s van Tryntsje Nauta (Ameland Staete).

Het mooiste kunstwerk blijft natuurlijk Ameland zelf. Als je de moeite neemt een keertje vroeg op te staan en je stapt vanaf het Jan Sietsespad het strand op. Je kijkt naar links en daarna naar rechts: tot in de verste verte niemand te zien! Alleen maar meeuwen en ander gevogelte. Je bent op dit uitgestrekte strand helemaal alleen. Waar maak je dat in Nederland nog mee?

Veel strandwandelingen gemaakt natuurlijk. Een dag zonder strandwandeling is een dag niet genoten van je vakantie. Ook al giet het. En daarna natuurlijk de koffie (met een nobeltje) in de tent die vroeger de grappige naam ‘Heksenhoed’ droeg maar nu omgedoopt is in het nietszeggende ‘Strandhuys’. Geen ‘Strandhuis’ maar ‘Strandhuys’.

’s Avonds een visje eten bij Stranders met een wit wijntje erbij en een Jägermeister toe. Het leven op Ameland is best uit te houden.

Natuurlijk maken we iedere keer foto’s, al was het alleen maar om te kunnen zien hoe de zee altijd jong blijft en wij steeds ouder worden. Ik heb er ook een drietal ingestuurd voor de wedstrijd die door Wagenborg uitgeschreven werd. We zijn niet in de prijzen gevallen hoewel mijn foto’s toch verreweg het mooist waren.

Dat is nou weer niet zo aardig van die Amelanders maar goed, sans rancune, we hebben dit jaar al weer voor een vier maal een week geboekt.

Februari 2014, Piet Zoutendijk

3Huize-Miedema.png5sparmanje.jpg4kontour-vastgoed-banner.png1Kienstrabouwbedrijf.jpg6vpva.png2amelanderhistorie.jpg7bg-logo1-1.gif

 

Copyright 2016 De Amelander

Design:Webtool4all