Het zien en naderen van de Waddendijk bij Holwerd geeft al het gevoel dat je de uiterste noordelijke rand van het vasteland hebt bereikt. Wanneer je deze dijk oversteekt, strekt de weidsheid voor je uit, gesymboliseerd door een pier die zich 2 kilometer in de Waddenzee uitstrekt.

Enkel de contouren van een eiland geven bij een strak blauwe lucht een bijzonder en indrukwekkende aanblik. Bijna onbereikbaar in zee en een laatste bewoonde zandbank buiten onze noordkust dat het vasteland scheidt van de noordelijke zeeën. De witte veerboot kleurt helderwit in het zonlicht en vormt de enige verbinding met dit gebied, aantrekkelijk en een onderneming waard.

Een gevoel van rust overvalt je al wanneer de veerboot aanlegt aan de steiger: de boot ligt voor, je bent op tijd! De druk om de boot te halen, eventueel met de spanningen van verkeersdrukte en mogelijke files onderweg, valt nu weg. Het inschepen kan beginnen. Of je nu rijdend via de brug de boot oprijdt of lopend over de brug de boot inloopt, het geeft je al overduidelijk het gevoel dat je van het vaste wal af gaat. Je installeert je met alle andere reizigers aan boord. Als je even later de meerpalen voor het raam ziet voorbij trekken, besef je dat de afvaart in alle rust is begonnen en dat je het vasteland achter je laat. 

Een overtocht van ongeveer 45 minuten. Je bent los van de opjutcultuur van het vasteland. Nu even geen gejakker op de wegen om op tijd ergens aan te komen. Al die stress laat je lekker achter je. Nu even 45 minuten rust en afwachten tot je het eiland bereikt hebt. Met vele andere opvarende deel je al een soort vakantiegevoel.

De veerboot beweegt zich rustgevend voort over een zee dat deel uitmaakt van het Werelderfgoed, een internationaal befaamd natuurgebied, uniek in zijn soort! Wanneer je onderweg nog eens begroet wordt door een passerende of een op een zandplaat rustende zeehond, geeft dat aan je reis nog even extra cachet.

Ondertussen zie je het vasteland achter je wegtrekken en doemt het eiland aantrekkings- en verwachtingsvol voor je op.De rood-wit gekleurde vuurtoren aan de uiterste westkant steekt als een markeringspunt fier boven het eiland uit terwijl de Oerdblinkerd de aanblik van het langgerekte natuurgebied van de oostkant bepaalt. 

Het ontschepen gebeurt ook heel relaxt. Auto’s verlaten in rij de boot. Vol nieuwsgierigheid en verlangen verlaten de toeristen de boot en zetten voet aan wal. De spanning wordt nog heel even erin gehouden omdat je eerst nog enige meters moet maken over de veerdam van Nes dat zich ook buitenlands in zee bevindt. Het biedt ondertussen wel even een prachtig zicht op de zuidelijke waddendijk van het eiland. Even een korte drukte op deze veerdam met wandelaars, fietsers, auto’s, taxi’s en bussen maar vanaf de rotonde bij Nes splitst het zich en gaat ieder zijn weg.

Meteen voel je het eilandgevoel. Zichtbaar zelfs door de dijk waarachter de Waddenzee zich bevindt die je aan de ene kant aantreft terwijl je aan de andere kant de duinen kunt zien waarachter de Noordzee heerst. Soms ook hoorbaar wanneer je op de zuidkant van het eiland het water van de Waddenzee tegen de dijk aan hoort klotsen terwijl daarbovenuit het geluid van de Noordzeebranding hoorbaar is.

De rust op de wegen is zelfs in het hoogseizoen opvallend. De vier woonkernen op het eiland hebben zo ook een karakteristiek straatbeeld. De commandeurshuizen en de met bomen geflankeerde dorpsstraten geven een bijzondere en ongeëvenaarde aanblik zoals dat op het vasteland niet te vinden is.

Om 12 uur ’s middags wordt de klok nog geluid om het middaguur te duiden terwijl je op dat tijdstip her en der zelfs het draadjesvlees kunt ruiken. Het lijkt er zelfs op dat er tussen de middag zowaar nog een soort Amelander siësta heerst. Men neemt dan nog de tijd en de rust om thuis te eten. Sommige winkels hebben dan zelfs nog een sluitingsuur. Welk een rust straalt hier van uit.

Wanneer er zo’n 7 auto’s achter elkaar over de Verbindingsweg rijden, klinkt voor jou, komende uit de wereld van gehaastheid en dagelijkse files, de eilander uitspraak ‘Kerel, kerel, wat is het druk op de weg’ geweldig in de oren. De oostkant is officieel niet eens per auto te bereiken; daarvoor zullen de benen aangesproken moeten worden, wandelend of fietsend. Waar anders dan op Ameland kun je de stilte nog horen? Waar anders word je door de ongerepte natuur overweldigd als op dit eiland?

Hoewel in het noorden wel eens beweerd wordt dat er niets boven Groningen gaat, is daar toch wel Ameland! Een paradijselijk oord op de scheiding van Waddenzee en Noordzee! Beschermd door eigen Deltawerken aan de zuidkant en niet te zuinig met zand aan de noordwestkant.

Karakteristieke dorpjes met de commandeurshuizen die doen denken aan de Gouden Eeuw van het eiland ten tijde van de walvisvaart en de wollig grazende schapen op de dijken die mede gerant staan voor het Amelands product!

Dit alles geeft dit schone eiland een typisch eigen identiteit. Ameland, je zult er maar wonen! Daar hoef je echt geen zachte g voor in je spreektaal te hebben!

Jan Ferdinand Hooikammer; maart 2014

1Kienstrabouwbedrijf.jpg2amelanderhistorie.jpg5sparmanje.jpg6vpva.png4kontour-vastgoed-banner.png3Huize-Miedema.png7bg-logo1-1.gif

 

Copyright 2016 De Amelander

Design:Webtool4all