Als je tegenwoordig van huis gaat heb je standaard drie dingen bij je: telefoon, geld en sleutels. Bij ons in de familie heb je ook een zakmes bij je. En volgens mijn vader nog een zakdoek, maar daar gaat dit verhaal niet over. Het zakmes, dat is vooral belangrijk.

Dat zakmes was in onze kinderjaren belangrijk voor het maken van fluitjes, bij het bouwen van hutten, het uitpluizen van uilenballen in het bos, het openen van bierflesjes op verjaardagen en andere momenten waarop mijn vader en ooms bij elkaar zaten en nog veel meer. Ikzelf gebruik mijn mes vooral op vakanties voor het openen van blikjes en smeren van broodjes onderweg. Het is een belangrijk element van mijn camping- en backpackuitrusting, lees: handtas. 

Als we gingen vliegen vroeger haalden mijn vader en broers bij de douane trouw hun zakken leeg. Legden hun mes en kleingeld in de bak en liepen door het poortje. Tegenwoordig zou je van je lang-zal-ze-leven je mes daarna niet meer terug krijgen, maar dat kon 25 jaar geleden nog wel. Die messen gleden weer in hun zak. Rinkeldekinkel het kleingeld erbij en vliegen maar. 

Zo waren we met mijn moeder in onze kinderjaren een keer in Den Haag op museumtour. We liepen ergens bij het Omniversum en er was een groepje van die opgeschoten jongens fietsbanden aan het leksteken. Tja, vandalisme is van alle tijden, maar daar hadden we toen nog geen sjoege van. Nadat alle fietsbanden lek waren kwamen ze onze kant op. Arjen vond het nogal apart dat je fietsbanden lek stak, dus die bleef ze volgen. De leider van de bende kwam vlak voor hem staan, klapte zijn vlindermes uit en begon met bedreigingen. Arjen en Michiel waren echter zo diep onder de indruk van zo’n prachtig mes dat ze in plaats van een stap naar achteren, een stap naar voren deden om dat mes eens goed van dichtbij te kunnen bekijken. Na wat kennis uitgewisseld te hebben over het mes en hoe snel deze kon uitklappen zijn ze weer doorgelopen. En mijn moeder ademde weer uit. 

Laatst kwam ik op het werk als laatste binnen bij een scholing. Tegenwoordig heeft iedereen een laptop bij zich en mijn batterij was nagenoeg leeg. Ik schoof snel op de eerste te beste stoel die vrij was, probeerde zo onopvallend mogelijk te doen en keek om me heen op zoek naar prik. Alle stopcontacten waren bezet. Wat nu? Gelukkig wist ik van de automatisering dat er in de vloer klepjes zitten, waar stopcontacten in zijn weggewerkt. Ik dacht: ‘heel snel even onder de tafel, met mijn mes het klepje openwippen, stekker inpluggen en hoplakee.’ Toen ik boven de tafel uitkwam zat iedereen me verbouwereerd aan te kijken. Het onopvallende gedeelte was misschien niet zo goed gelukt, maar mijn laptop deed het wel. 

Inmiddels hebben onze zoons ook een eigen mes. Dat krijg je als je 9 bent, een hele mijlpaal; een zakmes uitgezocht door Grootvader. Ze doen er geen gekke dingen mee, gewoon hetzelfde als wij deden en doen. Ze lachen zich slap om de verhalen van Ome Arjen en Ome Michiel. En Oma en Grootvader zijn apetrots. 

Petra Mosterman, mei 2014

6vpva.png2amelanderhistorie.jpg7bg-logo1-1.gif3Huize-Miedema.png1Kienstrabouwbedrijf.jpg4kontour-vastgoed-banner.png5sparmanje.jpg

 

Copyright 2016 De Amelander

Design:Webtool4all