In Maart en Mei zijn we weer naar onze geliefde vakantiebestemming getogen en hebben we weer volop genoten van de strandwandelingen en het fietsen door de duinen ( wel met de E-bike tegenwoordig), van de konijnen die in onze voortuin heen en weer schieten en de fazanten die we parmantig het terras op zien wandelen, en als je ze niet ziet dan hoor je ze wel.

Van de gemeenteraadsverkiezingen hebben we niet veel meegekregen, behalve dat de kassadame van de supermarkt meedeelde dat ze op haar broer ging stemmen. “Dan is ie van de straat”. Maar een paginagroot artikel in de kwaliteitskrant van Nederland geeft een boel informatie voor de argeloze toerist. Er is niet alleen sprake van een echte dijk tussen de oostelijke en de westelijke helft van het eiland (nooit wat van gemerkt, maar als je er op let, inderdaad) maar ook van een psychologische barrière tussen Nes en Buren aan de ene kant en Hollum en Ballum aan de andere kant. En dat is in het stemgedrag tot uiting gekomen. En de partijen willen niet met elkaar praten, tenminste op het moment dat ik dit stukje schrijf niet. Misschien is alles toch nog goed gekomen en dat is te hopen want er is maar één bejaardentehuis op het eiland!

Als je een echtgenote hebt die van alles en nog wat mee wil nemen dan ga je dus met de auto naar Ameland. Die gebruiken we vervolgens nauwelijks want we komen hier om te wandelen en te fietsen en niet om auto te rijden. Een uitzondering maken wel eens als we naar Nes gaan om vis te halen. Die viswinkel heeft een prima assortiment en zou in de binnenstad van Arnhem niet misstaan. 

Dan parkeren we in de buurt van de katholieke kerk. De herbouw schiet niet hard op hebben we de laatste keer gezien. Geldgebrek? Op een groot bord wordt ons gevraagd een bijdrage te leveren aan het herstel. En dan maar hopen dat de centjes goed beheerd worden.

Merkwaardig overigens dat Ameland Portal onder de rubriek ‘kerken’ geen enkele melding maakt van het feit dat de kerk afgebrand is. ‘De moeite van het bezichtigen waard’ worden we aangemoedigd.

In mei hebben we in het begin niet al te best weer gehad. Meestal zaten de strandtenten vol en was het strand zelf leeg. Ook niet erg. Totdat we na een paar dagen ineens het mooiste weer van de wereld kregen en bleek dat ik, na een lange fietstocht langs de waddenkant, mijn beide armen verbrand had. Die had ik niet ingesmeerd.

Dan een ander aspect van het eiland dat we nog niet kenden. De taxichauffeur die we op een Zaterdagochtend ontmoetten vertelde dat ze de voorafgaande nacht tot half vijf aan het werk was geweest. De klanten onderscheidde ze in drie groepen: de prettig aangeschotenen, de stevig aangeschotenen en de categorie die om voor de hand liggende redenen zo snel mogelijk naar ‘huis’ gebracht moest worden. En dan moet het seizoen eigenlijk nog beginnen. En wij maar denken dat hier alles om middernacht op slot gaat!

Tenslotte wijs ik nog even op het grappigste museum van Ameland: Nobel’s museum in Ballum. Daar waren we nog niet eerder geweest. Oude auto’s , oude motoren en fietsen en niet te vergeten: de grootste verzameling fietsbellen van Nederland!

In September komen we weer.

P.S. Mijn verrekijker is op het strand achtergebleven. Heeft iemand hem toevallig gevonden? Nikon in een zwart leren tasje.

Piet Zoutendijk, juni 2014

2amelanderhistorie.jpg6vpva.png7bg-logo1-1.gif1Kienstrabouwbedrijf.jpg5sparmanje.jpg3Huize-Miedema.png4kontour-vastgoed-banner.png

 

Copyright 2016 De Amelander

Design:Webtool4all