Geef een eilander geen commando’s of opdrachten in de jij-moet-vorm, want geheid gaan de hakken in het zand. De ene geeft je een minachtende blik, de ander een vriendelijke glimlach, maar wat de reactie ook is: je kan het over het algemeen vergeten.

Als je een eilander daarentegen meeneemt in de visie achter het doel dat je wilt bereiken en hij ziet het nut er van in, dan kan je rekenen op een creatieve en gedegen ondersteuning op het onderdeel dat hij zinnig vindt. Daarbij heb je het vaak nog heel gezellig ook! Het moet dus zin hebben en hij moet er zin in hebben. Aan jou om hem daartoe te verleiden. Grappig vind ik dat.

De eilander in je

De tweede manier is eigenlijk ook veel fatsoenlijker. Je neemt de ander serieus. En het is me nogal een verschil of iemand zegt: ‘Je gaat naar zee’ of je laat iemand eerst verlangen naar de zee en vraagt dan of hij naar zee wil. Zo wil iedereen toch behandeld worden? De eilander in ons in ieder geval wel. Ik heb het gemerkt bij de jongens van Schiermonnikoog die ooit bij me in de klas zaten, van de buren ‘op de flat’ die van Terschelling kwamen, maar ook tijdens reizen bij de Ierse, de Duitse, de Engelse en de Franse eilanders. Het wonderlijke was trouwens dat de Limburgers het ook hadden; Kennelijk kan je ook als rechtgeaarde vastewaller een eilander in je hebben.

De Fries met het eilander hart

Mijn man houdt van vissen, de wind door zijn haren, de branding, het getij en eilanden. Op vrijdagavond kan hij met zijn hoofd nog in een wolk van werk achter zijn bureau vandaan kruipen, om vervolgens de volgende ochtend met opgeheven hoofd, verwaaid haar en twinkelende ogen van het wad te komen met een emmer oesters ofzo.

Jaren terug had hij netten gezet op het Noordzeestrand. Als vastewaller heb je soms de behoefte aan een soort goedkeuring, dus hij had het nummer van zijn visvergunning van het Wad op een goed leesbare brief in plastic frisdrankflessen aan zijn net gemaakt. Toen hij voor zessen ’s morgens zijn netten leeg haalde kwam er een Amelander op een trekker bij hem langs om naar zijn vangst te kijken. Het strand was verder helemaal verlaten. De man stopte bij hem. De motor ging uit en hij zei wijzend naar de nummers: ‘Dat hoeft er niet aan hoor! Het is hier vrij.’

Petra Mosterman, oktober 2014

2amelanderhistorie.jpg5sparmanje.jpg6vpva.png3Huize-Miedema.png1Kienstrabouwbedrijf.jpg4kontour-vastgoed-banner.png7bg-logo1-1.gif

 

Copyright 2016 De Amelander

Design:Webtool4all