Tijdens de voorbereiding van het jubileumnummer word je nadrukkelijk geconfronteerd met het digitale gemak van deze tijd. Je bladert door de oude jaargangen en wat dan direct opvalt is de moeite die in het verleden is gedaan om alles er een beetje netjes uit te laten zien.

Plakken, knippen, vergroten- of verkleinen, foto’s rasteren en uiteindelijk plaat maken en drukken. Deze werkzaamheden vergden een gedegen kennis van het grafische ambacht. Ik kan mij deze werkzaamheden nog levendig voor de geest halen. Het was mooi maar ook tijdrovend werk. Pas nu realiseer je je dat je toentertijd aan de basis hebt gestaan van een uniek product. Je hebt mee mogen werken aan een blad dat 50 jaar na dato nog steeds bestaat en zijn bestaansrecht meer dan heeft be-wezen. In deze tijd is het ondenkbaar dat er op dezelfde manier gewerkt zou worden als vroeger. Na de intrede van de computers is het snel gegaan. Al meer dan tien jaar wordt De Amelander volledig digitaal opgemaakt. De voordelen zijn groot maar digitaal is niet altijd zaligmakend.

Afke Boven, Vincent Robijn en ondergetekende zijn maanden geleden begonnen met de voorbereiding van het jubileumnummer. Zowaar geen kleinigheid. Er moes-ten werkafspraken gemaakt wor-den. Eén van die werkafspraken was het ordenen van alle uitgaves in dozen. Wij hebben het archief compleet op de plank liggen maar niet alles keurig per jaar geordend. De druk om dit in orde te maken werd alleen maar groter toen dui-delijk werd dat de expositie in museum Sorgdrager door zou gaan. Alleen het archiveren van alle oude Amelanders was een belevenis op zich. Je komt heel veel historie tegen, je gaat lezen en je gaat plaatjes kijken. Bedrij-ven bestaan niet meer, alle bekenden zijn ouder geworden, interessante onderwerpen ga je nogmaals lezen, kortom een tijdrovende klus voor de kille en lange wintermaanden. Wat door al die jaren heen opvalt is dat vele onderwerpen zich herhalen. Burgemeesters die komen en gaan, politici die zich moeten verantwoorden en beloven het nooit weer te doen, kritiek op de VVV, de NAM die met regelmaat de aandacht opeist, musea die ver-nieuwen of verbouwen, genoeg om over na te denken. Op een enig moment ben ik opgehouden met lezen. Ik kwam er niet doorheen en de tijd begon te dringen. Toch laat het één en ander je niet los.

De werkafspraken die we met zijn drieën gemaakt hebben hielden in dat de beide jonge mensen op twee zaterdagen dachten het complete archief te kunnen doorspitten. Mis, al direct na de eerste keer bleek dat ze veel meer tijd nodig hadden om alles goed in kaart te brengen. Na een rekensom bleek de omvang van de hoeveelheid artikelen in deze afgelopen 50 jaar zo’n 6.000 te zijn, hieronder begrepen kleine verhaaltjes en grotere artikelen. Bovendien begingen zij dezelfde fout die ik gemaakt had, namelijk alles doorlezen. Bij hen speelde nog nadrukkelijk mee dat hun jeugd weer boven kwam drijven. Een zeer jonge Vincent Robijn die mee gedaan heeft aan het Leids Cabaret Festival, de ouders van Afke die op zeer jonge leeftijd in De Amelander hebben gestaan, vriendjes van vroeger, leraren van de BWS die uitvoerig werden besproken, kortom het schoot niet op. Twee zaterdagen werden er zes zaterdagen maar uiteindelijk heb-ben ze alles door kunnen worstelen. Het resultaat van hun inventa-risatie ligt voor u. Tijdens de koffiepauzes van onze zaterdagse bijeenkomsten hebben we ook stilgestaan bij wat De Amelander voor hen heeft betekend. Het blijkt dat het schrijven voor De Amelander op jonge leeftijd hen heeft gebracht tot wat ze nu zijn. Juist dit laatste is één van de leukere aspecten bij het werken met jonge mensen, die met vallen en opstaan hun weg in het leven vinden. Afke en Vincent hebben hun weg gevonden, de overige jonge redacteuren zijn daar hard mee bezig.

Tijdens de inventarisatie werkten zij veelvuldig met laptop en I-pad. Natuurlijk moesten ze onze inlogcode weten om op het internet gegevens in de Cloud te kunnen opslaan. Op enig moment liep Afke door de gang en wij hoorden in de keuken een schelle kreet. Eindelijk had ze ontdekt dat de twee mensen op de foto bij ons aan de muur de gastheer en -vrouw waren bij wie ze aan de keukentafel zaten. Onvoorstelbaar, wat jong, maar ook: zonder computers, een bakelieten telefoon en een kaartenbak op het buro waaraan ze zaten te werken, kortom voor jon-gere mensen een prehistorische periode zonder allerlei digitale gadgets om hun heen waarmee tegenwoordig het werk wordt gedaan.

Tijdens de voorbereiding van de expositie in museum Sorgdrager kwam Aleida Edes al vrij vlot met het idee om een digitale versie van De Amelander te tonen. De bezoekers konden via een veeg-beweging door een aantal bladen heen bladeren. Aan de reacties van de bezoekers is gebleken dat dit erg wordt gewaardeerd. Getuige de reacties van de bezoekers is geble-ken dat de expositie heel positief is ontvangen.

Om af te sluiten wil ik iedereen bedanken die op wat voor wijze dan ook met hun bijdragen de afgelopen jaren heeft meegewerkt aan het tot stand komen van de honderden uitgaves. Wij gaan gewoon door. De komende tijd gaan wij werken aan het volledig digitaliseren van alle Amelanders zodat iedereen kan beleven wat wij beleefd hebben bij de voorbereiding van dit jubileumnummer en bij de totstandkoming van de expositie.

Klaas Touwen

3Huize-Miedema.png1Kienstrabouwbedrijf.jpg7bg-logo1-1.gif2amelanderhistorie.jpg5sparmanje.jpg4kontour-vastgoed-banner.png6vpva.png

 

Copyright 2016 De Amelander

Design:Webtool4all