• 0519-555100
  • 06-22485795
  • Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Welkom op deamelander.nl

De Buurvrouw 2010-8

Jaargang: 2010
Uitgave: September - Oktober
Naam auteur: Jan J. de Vries

Het is alweer bijna herfst. De eerste stormen zijn al weer over ons eiland getrokken. De pruimenbomen zaten al niet zo vol dit jaar maar nu lagen er meer pruimen op de grond dan aan de bomen zaten. Het is tijd voor de kermis en de eilander herfstvakantie. Wanneer straks iedereen weer uitgerust terugkomt van een druk seizoen is het echt herfst en gaan we zachtjesaan de winter tegemoet.

Het is op één van die natte dagen in augustus dat de buren ons bellen met de mededeling dat de koffie klaar staat. En zo zitten we even later bij buurvrouw en Watze aan de koffie. Ach, en dan komen de verhalen als vanzelf. De vele braderieën, het Rôggefeest, de marathon en natuurlijk de Penny film. ‘Ja, als vrijwilligers hebben we maar een druk seizoen achter de rug’, zucht Watze.  

Ze waren overigens ook nog een paar keer een dagje naar de wal geweest. ‘Voor het eerst de OV-chipkaart gebruikt’, zegt buurvrouw lachend, ‘je moet dat verhaal eens vertellen Watze!’

Ja, dat is een heel gedoe die OV-chipkaart. Dat hadden we zelf ook al in de gaten gekregen. Maar dan Watze zijn verhaal. De buren zouden de kaart zelf via internet aanvragen. Ze hadden hier en daar al gehoord dat dit niet al te moeilijk was. ‘Maar het ging bij ons natuurlijk weer mis’, verzucht Watze.

Ze hadden nog mooie pasfoto’s liggen van de ID-kaart. Wanneer die goedgekeurd waren bij de gemeente zouden deze ook wel gebruikt kunnen worden voor de OV-chipkaart. ‘Dus ik aan het scannen’, zegt Watze, ‘denk je dat het systeem die foto’s accepteerde? Welnee, geen denken aan. Te weinig pixels!’

‘Maar daar kwam je pas na twee uur achter’, zegt buurvrouw, ‘dan weten jullie wel hoe het gegaan is!’ ‘Dat doet er nu niet meer toe’, reageert Watze, ‘maar mijn zwager vertelde dat ik zelf wel foto’s kon maken met de eigen camera’.

Dus gingen de buren aan de slag. Watze fotografeerde buurvrouw en buurvrouw Watze. Na zes pogingen werd de foto van buurvrouw geaccepteerd. ‘Dus zei ik tegen Watze nu moet jij op dezelfde plaats gaan staan en dan nemen we precies dezelfde foto. Denk je dat die foto geaccepteerd werd? Welnee. Ik heb wel zestig foto’s gemaakt van dat hoofd van Watze en op allerlei plaatsen en afstanden’, aldus buurvrouw.

Vier uur en zestig foto’s later was het Watze nog steeds niet gelukt. Watze zei dat buurvrouw geen foto’s kon maken en buurvrouw zei dat het wel aan Watze zijn hoofd zou liggen. ‘Dat was toch logisch of niet soms’, zegt buurvrouw vragend, ‘mijn foto kwam er wel door en die van Watze niet!’ Uiteindelijk had Watze een mailtje gestuurd. En wonder boven wonder kwam er ook nog een reactie terug. Het lag aan het systeem, ze hadden problemen en Watze moest het de volgende dag nog maar eens proberen. ‘Toen lukte het bij de vierde foto al’, vertelt Watze. ‘Dus lag het niet aan het hoofd van Watze maar ook niet aan mijn manier van foto’s maken’, lacht buurvrouw.

De vrede werd getekend en zo trokken buurvrouw en Watze op een mooie dag op de fiets naar Dokkum om hun OV-chipkaart te activeren. Want dat is de volgende stap. En op Ameland kun je de OV-chipkaart helaas niet activeren. En hoewel het computerprogramma aangeeft dat Sint Annaparochie de dichtstbijzijnde plaats is om de kaart te activeren, waren de buren toch maar na het dichterbij gelegen Dokkum gegaan. Het systeem begrijpt blijkbaar niet dat er een stuk Waddenzee zit tussen Hollum en Sint Annaparochie.

Toen kwam de eerste reis naar Leeuwarden. ‘Je bent toch wel wat anders zo’n eerste keer, nou,’ zegt buurvrouw. Maar met het instappen was alles goed gegaan. Gezellige pratend met medereizigers hadden ze Leeuwarden bereikt. ‘Ja, het kwam door dat praten’, zegt buurvrouw, ‘we hadden nog zo tegen elkaar gezegd dat we niet moesten vergeten uit te checken! Wat denk je? We lopen zo die bus uit!’

Bij de rotonde kregen ze het in de gaten. Watze hardlopend terug met de kaarten want misschien stond de bus er nog. Er stond inderdaad nog een bus en Watze had zonder iets te vragen de beide kaarten langs het apparaat gehaald.

‘Helemaal opgelucht kwam hij terug’, zegt buurvrouw, ‘we stonden nog even na te praten toen er een bus langs reed. Dat was hem, zegt Watze nog vrolijk. Ik zei: heb je wel gezien waar die bus naar toe gaat. Dat had ie natuurlijk niet! Franeker stond erop. Wat denk je, hij had weer ingecheckt en we konden opnieuw niet uitchecken. Ik zal maar niet herhalen wat Watze allemaal heeft gezegd. Maar de mensen bleven staan kijken naar ons, dat zegt genoeg. Ik ben maar snel doorgelopen. Je kon er immers toch niks meer aan veranderen’.

Het was al met al een dure dag geworden met twee keer een busreis zonder uit te checken. ‘Die terugreis ging alles wel goed’, zegt Watze treurig. ‘Je moet er even bij nadenken en het is even wennen.’

‘Ik kan er nu wel weer om lachen,’ zegt buurvrouw, ‘maar op zo’n moment denk je: Waarom moet alles steeds anders en ook nog zo ingewikkeld. En je ziet maar weer: Elke verandering is geen verbetering!’

Jan J. de Vries


© 2021 De Amelander. Alle Rechten Voorbehouden. Design by Webtool4all