• 0519-555100
  • 06-22485795
  • Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Welkom op deamelander.nl

De Buurvrouw 2009-1

Jaargang: 2009
Uitgave: Maart - April
Naam auteur: Jan J. de Vries

Het voorjaar zit in de lucht, nog even en het is weer april. Ja, ik weet het wel: ‘Aprilletje zoet geeft ook wel eens een witte hoed’ en ‘April doet wat het wil’, maar ja dat zijn van die gezegdes die vroeger nog opgang deden. Afijn, dan is het begin april Pasen en komt de drukte weer op gang. Ik ben benieuwd wat het wordt dit jaar. Wat merken we van de recessie: blijven de mensen thuis of gaan ze meer in eigen land op vakantie? Er ontstaat natuurlijk een kloof tussen werkenden en niet-werkenden. Want ja, rondkomen met 70% van je salaris is met een forse hypotheek niet gemakkelijk. En er zullen zeker ontslagen vallen.

Buurvrouw zou wel zeggen, je moet een appeltje voor de dorst hebben, maar ook dat is ouderwets. Je vraagt je overigens af waar de winst van de bedrijven is gebleven. De afgelopen jaren kon het niet op. Ik vraag me af waarom bedrijven over onvoldoende reserves beschikken. Met de soms enorme winsten van de afgelopen jaren hadden ze toch reserves kunnen opbouwen? Dat appeltje van buurvrouw was zo gek nog niet geweest. De top zal niet direct in de problemen komen, die hebben goed op zichzelf gepast de afgelopen jaren maar Jan Modaal is straks de klos!

Watze merkt op nog weinig van de recessie te merken. Ja, zijn pensioen is niet verhoogd, maar dat is ook niet voor de eerste keer. De afgelopen jaren kwam daar niet veel van terecht dus daar raak je aan gewend. ‘De tering naar de nering zetten’, zucht buurvrouw, ‘ach, we kunnen toch niet zeggen dat we het slecht hebben. Misschien missen we de slagroom op het toetje, maar is dat nu zo erg?’.

‘We kunnen nog altijd het groenste dorp (eiland) van ons land worden’, zegt Watze, ‘ik vraag me trouwens af hoe dat kan. Staatsbosbeheer heeft zo langzamerhand de bossen bij Hollum en Ballum weggekapt en nog niets teruggeplant en de gemeente kapt er vrolijk op los langs wegen en sportvelden. Nog even en er is niets meer over. Staatsbosbeheer praat over ‘dunningen’ in onze bossen maar je kijkt er nu dwars doorheen! Langs de bossen komen nu struwelen tot ontwikkeling wat belangrijk is voor de vogels. Maar die ondoordringbare struwelen langs onze wegen worden door de gemeente opgeruimd. Hoe ze nu nog aan een prijs voor het groenste dorp moeten komen is mij een raadsel’.

‘Ja’, reageer ik, ‘wanneer het nu nog bij één dunning bleef, dan zou het nog gaan maar Staatsbosbeheer doet het gewoon in meervoud’.

‘Weet je wat ik vind’, zegt buurvrouw, ‘jullie moeten dat aan deskundigen over laten. Wat weten jullie nu van bosbouw?’ ‘Nou’, zegt Watze, ‘bouwen betekent dat je wat tot stand brengt maar niet dat je sloopt, zover gaat mijn deskundigheid nog wel!’

‘Ik wou dat je wat meer humor dan deskundigheid had’, zegt buurvrouw, ‘hebben jullie ook gelezen dat vrouwen met een humoristische partner meer intimiteit en passie ervaren en meer tevreden zijn met hun relatie dan vrouwen met een man die minder grappig uit de hoek komt? Al jaren denk ik: Er ontbreekt iets in onze relatie. Maar nu weet ik het: Humor!’

‘Niet alles kan van één kant komen’, aldus Watze, ‘Er stond ook bij dat mannen liever een knappe vrouw zonder humor hebben dan een grappige vrouw die lelijk is. Je had best een aardig snoetje vroeger maar ik had al snel door dat de humor in ons leven van mijn kant moest komen!’

‘Jij en humor’, bitst buurvrouw, ‘daar heb ik al die jaren anders nog niet zoveel van gemerkt.’

Voor dat het gesprek verder uit de hand loopt probeer ik snel een ander onderwerp aan te roeren: ‘Leuk idee van de Duitsers, een slooppremie voor oude auto’s. Waarom doen ze dat bij ons niet vraag ik me af’.

‘Ja, wanneer je wilt dat de mensen meer gaan uitgeven moeten ze eerst meer in hun portemonnee zien te krijgen. Loonmatiging lijkt me ook geen oplossing want daar koop je geen nieuwe auto mee. Bij ons worden alleen banken en bedrijven gesteund’, zegt buurvouw.

‘In Duitsland willen ze nu ook een slooppremie op oude fietsen, ze zijn in ieder geval actief daar over de grens’, merk ik op.

‘Ja, geen wonder’, zegt Watze, ‘ze hebben daar de kelders nog vol staan met fietsen uit de oorlog. Onze fietsen meenemen en daar zestig jaar later nog geld voor beuren ook!’ ‘Nou, nou, Watze’, zegt buurvrouw, ‘zo kan het wel weer.’

‘Ja’, zucht Watze, ‘ben ik een keer humoristisch en dan mag het weer niet. Zo wordt het nooit wat met ons!’

Jan J. de Vries


© 2021 De Amelander. Alle Rechten Voorbehouden. Design by Webtool4all